• ایمپلنت دندان

یک کاشت یا ایمپلنت دندان (که هم‌چنین با نام‌های ایمپلنت داخل استخوانی یا فیکسچر شناخته می‌شود) پروتزی است که با استخوان فک یا جمجمه درگیر می‌شود تا از پروتزهای دندانی مانند روکش، بریج، دندان مصنوعی یا پروتز صورت پشتیبانی کند یا به‌عنوان یک تکیه‌گاه ارتودنتیک عمل نماید. اساس ایمپلنت‌های دندانی مدرن، فرایندی بیولوژیکی به نام یکپارچگی استخوانی است که در آن موادی مانند تیتانیوم یا زیرکونیا پیوند محکمی با استخوان برقرار می‌کنند. ابتدا فیکسچر ایمپلنت طوری قرار داده می‌شود که احتمال یکپارچه شدن با استخوان وجود داشته باشد، سپس یک پروتز دندانی به آن اضافه می‌شود. پیش‌از اینکه پروتز دندان (شامل دندان، بریج یا دندان مصنوعی) به ایمپلنت متصل شود یا یک اباتمنت که پروتز دندان یا روکش را نگه می‌دارد، قرار داده شود، مدت زمان متفاوتی برای بهبود و یکپارچه شدن با استخوان مورد نیاز است.

موفقیت یا شکست ایمپلنت‌ها در درجه اول به ضخامت و سلامت استخوان و بافت‌های لثه‌ای اطراف ایمپلنت بستگی دارد، اما هم‌چنین به وضعیت سلامت فرد دریافت‌کننده درمان و داروهایی که بر احتمال یکپارچه شدن با استخوان تأثیر می‌گذارند، وابسته است. هم‌چنین میزان فشاری که در طول عملکرد طبیعی بر ایمپلنت و فیکسچر وارد می‌شود، ارزیابی می‌شود. برنامه‌ریزی برای تعیین موقعیت و تعداد ایمپلنت‌ها کلید سلامت طولانی‌مدت پروتز است، زیرا نیروهای بیومکانیکی ایجادشده حین جویدن می‌توانند قابل توجه باشند. موقعیت قرارگیری ایمپلنت‌ها با توجه به موقعیت و زاویه دندان‌های مجاور، با شبیه‌سازی‌های آزمایشگاهی یا با استفاده از توموگرافی کامپیوتری با شبیه‌سازی‌های CAD/CAM و راهنماهای جراحی به نام استنت تعیین می‌شود. پیش‌نیازهای موفقیت طولانی‌مدت ایمپلنت‌های دندانی ادغام‌شده در استخوان، استخوان و لثه سالم هستند. از آنجایی که هر دو می‌توانند پس‌از کشیدن دندان دچار آتروفی شوند، گاهی اوقات برای بازسازی استخوان و لثه ایده‌آل، پروسیجرهای پیش‌ساخت پروتز مانند لیفت سینوس یا پیوند لثه ضروری است. پروتز نهایی می‌تواند ثابت باشد، که در آن فرد نمی‌تواند دندان مصنوعی یا دندان‌ها را از دهان خود خارج کند، یا متحرک باشد، که در آن می‌تواند پروتز را خارج کند. در هر مورد، یک اباتمنت به پایه ایمپلنت متصل می‌شود. در جایی که پروتز ثابت است، روکش، بریج یا دندان مصنوعی یا با استفاده از پیچ‌های لگ یا با سیمان دندان‌پزشکی به اباتمنت متصل می‌شود. در مواردی که پروتز متحرک است، یک آداپتور مربوطه در پروتز قرار داده می‌شود تا دو قطعه به هم متصل شوند.

خطرات و عوارض مربوط به درمان ایمپلنت به سه دسته تقسیم می‌شوند، مواردی که حین جراحی رخ می‌دهند (مانند خون‌ریزی بیش‌ازحد یا آسیب عصبی، عدم ثبات اولیه کافی)، مواردی که در شش ماه اول رخ می‌دهند (مانند عفونت و عدم یکپارچه شدن با استخوان) و مواردی که در طولانی‌مدت رخ می‌دهند (مانند پری‌ایمپلنتیت و شکست‌های مکانیکی). در صورت وجود بافت‌های سالم، یک ایمپلنت که به‌خوبی جوش خورده باشد و تحت بارهای بیومکانیکی مناسب قرار گیرد، می‌تواند نرخ بقای ۵ ساله و بالاتر بین ۹۳ تا ۹۸ درصد و عمر مفید ۱۰ تا ۱۵ ساله برای دندان‌های مصنوعی داشته باشد. مطالعات طولانی‌مدت نشان می‌دهند که موفقیت (بقای ایمپلنت‌ها بدون عوارض یا نیاز به ترمیم) در یک دوره ۱۶ تا ۲۰ ساله، میان ۵۲٪ تا ۷۶٪ است، در حالی که عوارض در ۴۸٪ از مواقع رخ می‌دهند.